موسسه انتشارات بین المللی چتر اندیشه فصلنامه مدیریت تکنولوژی و بهره وری هوشمند 3092-7986 A Systematic Review of the Literature on the Role of Artificial Intelligence in Managers’ Work Productivity and Quality of Work Life بررسی ادبیات مربوط به نقش هوش مصنوعی در بهره‌وری کیفیت زندگی کاری مدیران 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA نگار کارشناسی مدیریت دولتی و کارشناسی ارشد مدیریت مالی، دانشگاه آزاد اسلامی واحد کازرون، فارس، ایران This study conducts a systematic review of the literature to examine the role of Artificial Intelligence (AI) in influencing two key dimensions of managerial work: work productivity and quality of work life. With the rapid expansion of AI-based tools in managerial environments and the growing concerns regarding the psychological and social implications of these technologies, identifying existing empirical findings and research gaps has become increasingly important. The present study employed a multi-database search strategy across Scopus, Web of Science, Google Scholar, and IEEE Xplore. Using predefined inclusion and exclusion criteria (publication years: 2015–2025; study types: empirical, theoretical, and review; languages: English and Persian), a total of 42 relevant and credible studies were selected and analyzed through thematic analysis. The findings indicate that AI operates through two contrasting perspectives. On the one hand, by automating administrative processes, reducing cognitive workload, and improving the speed and accuracy of decision-making, AI contributes positively to managers’ productivity. On the other hand, it may negatively affect the quality of work life by generating technological anxiety, blurring the boundaries between work and personal life, and creating unrealistic performance expectations. Additionally, factors such as technological proficiency, organizational culture, and leadership style were identified as significant moderating variables shaping these outcomes. Major research gaps include the lack of longitudinal studies, an overconcentration on Western organizational contexts, and the insufficient consideration of ethical issues related to human–AI collaboration. The study suggests that the concept of quality of work life should be incorporated as a design parameter within AI systems rather than being treated merely as a post hoc outcome. این مقاله به‌صورت مرور سیستماتیک ادبیات، به بررسی نقش هوش مصنوعی در تأثیر بر دو محور اصلی «بهره‌وری کاری» و «کیفیت زندگی کاری» در میان مدیران می‌پردازد. با توجه به گسترش سریع ابزارهای هوش مصنوعی در محیط‌های مدیریتی و همچنین افزایش نگرانی‌های مربوط به تأثیرات روان‌شناختی و اجتماعی این فناوری، شناسایی یافته‌های موجود و شکاف‌های پژوهشی ضرورت اجتناب‌ناپذیری است. پژوهش حاضر با استفاده از استراتژی جستجوی چندپایگاهی (در پایگاه‌های Scopus، Web of Science، Google Scholar و IEEE Xplore)، و با معیارهای ورود و خروج مشخص (سال انتشار: ۲۰۱۵–۲۰۲۵؛ نوع مطالعه: تجربی، نظری و مروری؛ زبان: انگلیسی و فارسی)، ۴۲ مطالعه معتبر را انتخاب و تحت تحلیل تماتیک قرار داد. یافته‌ها نشان می‌دهند که هوش مصنوعی از دو دیدگاه تضادی عمل می‌کند: از سوی، با خودکارسازی فرآیندهای اداری، کاهش بار شناختی و بهبود سرعت تصمیم‌گیری، به بهره‌وری مدیران کمک می‌کند؛ از سوی دیگر، با ایجاد اضطراب فناوری، اتلاف مرزهای کار و زندگی، و افزایش انتظارات غیرواقع‌گرایانه، کیفیت زندگی کاری را تحت تأثیر منفی قرار می‌دهد. عواملی مانند سطح تسلط فناوری، فرهنگ سازمانی و سبک رهبری به عنوان تعدیل‌کننده‌های قوی شناسایی شدند. شکاف‌های مهم شامل کمبود مطالعات طولی، تمرکز بیش‌ازحد بر محیط‌های غربی، و نادیده گرفتن جنبه‌های اخلاقی همکاری انسان-ماشین است. این مقاله پیشنهاد می‌کند که مفهوم «کیفیت زندگی کاری» باید در مدل‌های هوش مصنوعی به‌صورت پارامتر طراحی در نظر گرفته شود، نه به‌عنوان پیامد پس‌رو. /downloadfilepdf/17548